Ένα Μεγάλο Ευχαριστώ στο Λάκη Λαζόπουλο και το Δημήτρη Μητροπάνο

Αυτή η χθεσινή πρεμιέρα του Αλ Τσαντίρι Νιουζ ήταν κατά την άποψή μου ό,τι καλύτερο έχει παρουσιάσει ο Λάκης Λαζόπουλος τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να με έκανε να μηδιάσω, να χαμογελάσω και σε κάποιες φάσεις να ξεκαρδιστώ, όμως το ανεκτίμητο κομμάτι της χθεσινής του εκπομπής είχε δύο highlights που θα συγκινούσαν ακόμη και βράχο.

Οι Μήτσοι Ανδρέας Παπανδρέου και γέρος Καραμανλής και η μοναδικής ευφυίας, Αλήθειας και εσωτερικού πόνου για την Ελλάδα μας συνομιλία, δε νομίζω να άφησε ασυγκίνητο κανέναν μας. Βλέπετε, καμιά φορά η κατάντια στην οποία έχει περιέλθει ένα κράτος είναι τόσο προφανής που είναι δύσκολο να τη διακρίνεις - όπως όταν ψάχνεις κάτι μέσα στη ντουλάπα σου και ενώ είναι μπροστά σου, δεν μπορείς να το δεις και ανακατεύεις, ανακατεύεις και τίποτα- νομίζεις ότι το ρούχο σου εξαφανίστηκε...

Και σα να μην έφταναν τα δάκρυα για την Αλήθεια, που σε όλους αρέσει στη θεωρία, αλλά η πλειοψηφία δεν τη θέλει γιατί είναι δύσκολο σπορ, ήρθε και ο ΚΥΡΙΟΣ Δημήτρης Μητροπάνος για να ξεπλύνει την δική μου τουλάχιστον ψυχή σε μια στιγμή που η ανάγκη ξεπέρασε τα "πρέπει" μου. "Πήρε μια χούφτα θάλασσα, πήρε μια χούφτα ήλιο και μου 'πλυνε το πρόσωπο..."

Λάκη, σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς και της ψυχής μου - να είσαι πάντα καλά για να μας θυμίζεις τα αυτονόητα, που τείνουμε να ξεχνάμε ύπο το βάρος της προσωπικής μας αβάσταχτης -καμιά φορά- καθημερινότητας. Κρίμα που ο Δημήτρης Μητροπάνος δεν είπε αυτό το τραγούδι που τόσο πολύ θα έδενε με τη συνομιλία των συγχωρεμένων σοφών της χώρας μας, όπως είχε ερμηνευτεί τότε στους Μήτσους... Τελικά μερικά πράγματα παραμένουν για πάντα επίκαιρα...

Και Ξαφνικά Όλα Ξεκαθάρισαν...

Μάλλον πρέπει να είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος. Στα 35 χρόνια μου σε αυτόν τον πλανήτη έχω ζήσει πράγματα που άλλοι ούτε στα πιο οδυνηρά τους όνειρα δεν έχουν δει, πόσο μάλλον φανταστεί. Η πορεία, όταν ζεις τέτοιες καταστάσεις, είναι εξαιρετικά επώδυνη και ψυχοφθόρα άλλα τελικά έρχεται μία μέρα που συνειδητοποιείς ότι για κάποιον λόγο έγιναν όλα. Και η ευτυχέστερη μέρα είναι όταν ανακαλύψεις το λόγο. Έτσι και για μένα σήμερα ήρθε η μέρα αυτή - 23 Σεπτεμβρίου 2008. Σαν κάποιος ξαφνικά να πάτησε το διακόπτη και ενώ όλα ήταν μέχρι χθες θολά, ως δια μαγείας (που λέει ο λόγος) να ξεκαθάρισαν. Bye, bye ομίχλη λοιπόν!!

Μου λείψατε όλοι αφόρητα το τελευταίο πεντάμηνο της απουσίας μου από τη μπλογκόσφαιρα. Αλλά δυστυχώς έπρεπε να χαθώ για κάποιο διάστημα για να ξεκαθαρίσω πρόσωπα και πράγματα από τη ζωή μου. Το housekeeping ήταν καθοριστικό και έτσι τώρα πια μπορώ να αντικρίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να χαμογελώ με το θέαμα. Βλέπετε, την τελευταία δεκαετία ήμουν πολύ απασχολημένη με ένα σωρό πράγματα που με απέτρεπαν από το σημαντικότερο: να ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Ακούγεται λυπηρό, όμως έτσι έπρεπε να γίνει. Λίγοι θα το διαβάσουν αυτό και ακόμη λιγότεροι θα το καταλάβουν, αλλά κατά βάθος χαίρομαι. Δεν θέλω ποτέ και κανείς να βρεθεί στη θέση μου και ειλικρινά πονάω όταν ακούω φίλους (τι παράξενη λέξη!) που τυχαίνει να βιώσουν κάποιες παρόμοιες καταστάσεις να μου λένε " τώρα σε καταλαβαίνω". Μακάρι ποτέ κανείς να μην με καταλάβει- μου φτάνει που κατάλαβα εγώ. Το έχω πει και στο παρελθόν και το πιστεύω ακράδαντα " Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία", αλλά τελικά το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε κάποιον δεν είναι το να είναι αχάριστος- είναι το να μη γνωρίζει τον εαυτό του.

Έχω μαζέψει πολύ υλικό που θέλω να μοιραστώ μαζί σας όμως προς το παρόν θα σας αφήσω, γιατί σήμερα θέλω να χαλαρώσω απολαμβάνοντας ένα ποτηράκι Absolut 100 που έφερα από το πρόσφατο ταξιδάκι μου στη Σκανδιναβία. Αλλά περί αυτού, καθώς και για τους λόγους που τη θεωρώ το νούμερο 1 αντι-τουριστικό προορισμό θα σας γράψω αναλυτικά σε επόμενο ποστ.

Το βιντεάκι της Absolut 100 είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον άνθρωπο που άθελα του ζωγράφισε το χαμόγελο στα χείλη μου και με έκανε να θυμηθώ, ότι παρά την πολύχρονη απουσία μου, τελικά υπάρχει ακόμη ΖΩΗ εκεί έξω. Thanks RITA.

Οι 7 (μόνο?) παραξενιές μου!

Με χαρακτηριστική καθυστέρηση, λόγω απίστευτου φόρτου εργασίας, ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του φίλου Στάθη να εκθέσω δημόσια τις 7 παραξενιές μου. Η αλήθεια είναι ότι οι παραξενιές μου δεν είναι μόνο επτά, αλλά παρακάτω θα βρείτε τις κυριότερες... Πάμε λοιπόν:

1. Όπως θα έχετε καταλάβει από προηγούμενα ποστ μου, μου είναι σχεδόν αδύνατο να συνεργάζομαι με ανθρώπους που είναι βραδύστροφοι. Για αυτούς με τους οποίους είμαι όμως αναγκασμένη να συνεργάζομαι, φροντίζω να γράφω idiot-proof οδηγίες προς ναυτιλλομένους. Αν παρ' όλα αυτά τύχει και με ενοχλήσουν για κάτι, για το οποίο υπάρχουν γραμμένες αναλυτικές οδηγίες μου, τότε εκτός από το γνωστό RTFM (=Read The Fucking Manual!) θα ακούσουν και διάφορα άλλα...

2. Όταν δεν συμπαθώ κάποιον, καρφώνομαι και είναι αδύνατο να το κρύψω. Δυστυχώς η διπλωματία δεν συμπεριλήφθηκε στα γονίδιά μου και αυτό μου έχει κοστίσει σε διάφορες φάσεις της ζωής μου.

3. Καπνίζω πολύ και θέλω οπωσδήποτε να το κόψω. Κάποτε το έκοψα μαχαίρι και το ξανάρχισα από καθαρή βλακεία. Ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουν αυτήν την εξάρτηση.

4. Λειτουργώ άψογα όταν βρίσκομαι υπό πίεση. Μπορεί να κάνω χιλιάδες πράγματα σε απίστευτα λίγο χρόνο. Αντιθέτως, όταν είμαι χαλαρή, συνήθως με πιάνει σπαρίλα και μπορεί να κωλυσιεργώ ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα.

5. Μου είναι αδύνατο να ζήσω χωρίς μουσική. Στο αυτοκίνητο, στη δουλειά, στο σπίτι θέλω να έχω πάντα ανοιχτό τουλάχιστον ένα ραδιόφωνο!

6. Όταν διαβάζω βιβλία, σχεδόν πάντα υπογραμμίζω τα κομμάτια που μου αρέσουν ή με αγγίζουν.

7. Και τελευταία άφησα την μεγαλύτερη παραξενιά μου-συμβουλή για όποιον δε με ξέρει. Αν τύχει και αρρωστήσω (μακριά από μας και από όλους βέβαια!), καλό είναι να με αποφεύγουν όλοι, γιατί γίνομαι ανυπόφορη. Μου είναι αδύνατο να νιώθω εξαρτημένη και να πρέπει να είμαι καθηλωμένη σε ένα κρεββάτι. Μου στρίβει κανονικά και όποιος τύχει να είναι γύρω μου ακούει τα... "εξ' αμάξης" χωρίς να φταίει. Στην περίπτωση δε, που πρόκειται για γιατρό ή νοσοκόμα, και πέσει στην αντίληψή μου ότι δεν κάνουν σωστά αυτό που πρέπει για να γίνω καλά μια ώρα αρχύτερα, τότε βοήθειά τους. Υπάρχουν κάποιοι γιατροί που ακόμη με θυμούνται για τους "καλούς μου τρόπους", όταν έπεσα στην ανάγκη τους...

Α, και κάτι τελευταίο: εσείς που ξέρετε και τις υπόλοιπες 8.000 παραξενιές μου, μην το κάνετε θέμα... (Χα! Χα! Χα!)

Καλή εβδομάδα σε όλους!

"Το χειμώνα κάνουμε υπομονή με την ελπίδα της ανοίξεως"

Δύσκολη η αναμονή , το ομολογώ. Δεν μου αρέσει, αν και γνωρίζω ότι είναι απαραίτητο κομμάτι της πορείας.... Καθότι όμως, ως γνωστόν, δεν γίνεται να μένω άπραγη, έχω πάρει για συντροφιά μου το βιβλίο του γέροντα Παϊσίου "Λόγοι Ε', Πάθη και Αρετές" και πορεύομαι στην καθημερινότητά μου. Σας προτείνω να το διαβάσετε κάποια στιγμή το βιβλίο αυτό. Θεωρώ ότι είναι τόσο σύγχρονο όσο δεν φαντάζεστε και ότι σε όποια φάση της ζωής του κι αν βρίσκεται ο αναγνώστης σίγουρα θα αποκομίσει πολλά.

Σας παραθέτω ένα επίκαιρο κομμάτι και για μένα αλλά και για την Ελλάδα του σήμερα.

"-Γέροντα, βλέπω ότι δεν προχωράω πνευματικά και στεναχωριέμαι.

-Μια φορά κάποιος είχε φυτέψει ένα κλήμα, και ενώ δεν είχε πιάσει ακόμα ρίζες, είχε την απαίτηση να βγάλει σταφύλια, να κάνει άφθονο κρασί για να πίνει, να ευφραίνεται και να μεθάει. Έτσι κάνεις και εσύ. Φύτεψες μια κληματσίδα και θέλεις αμέσως να πιεις κρασί. Αυτό δεν γίνεται. Το κλήμα δεν το φυτεύεις σήμερα και αύριο πίνεις κρασί. Σε έναν χρόνο μπορεί να φας μερικά τσαμπιά. Σε δύο χρόνια θα φας ένα κοφίνι σταφύλια και σε πέντε χρόνια θα πιεις και κρασί. Να αγωνίζεσαι λοιπόν και να κάνεις υπομονή, αν θέλεις να απολαύσεις καρπούς πνευματικούς.

-Γέροντα, δεν έχω συνηθίσει να περιμένω και εύκολα χάνω την υπομονή μου.

-Χρειάζεσαι υπομονή και σύνεση. Βλέπεις, πολλές φορές, ενώ κάνει κανείς υπομονή μια-δυο ώρες για να ψηθεί το φαγητό, δεν περιμένει δύο λεπτά να κρυώσει, αλλά, χωρίς να σκεφτεί, τρώει και καίγεται. Λοιπόν... Όταν επιστρέψω στο Άγιον Όρος, θα σου στείλω μία εικόνα της Αγίας Υπομονής. Μου έστειλαν τρεις εικόνες, δύο Οσίων και μία της Αγίας Υπομονής- των Οσίων τις έδωσα και τις δύο ευλογία, της Αγίας Υπομονής την κράτησα...

-Γέροντα, τώρα που ήρθατε δεν μου φέρατε κανένα "βότανο" από το Άγιον Όρος. (Η αδελφή ζητά κάποιο "βότανο", δηλαδή λόγο πνευματικό, έχοντας υπ' όψιν της την επιστολή "Πνευματικά Βότανα", την οποία ο Γέροντας έστειλε στο Ησυχαστήριο στις 13-1-1971.)

-Αυτήν την εποχή δεν υπάρχουν "βότανα" στο περιβόλι της Παναγίας... Πρέπει να έρθει η άνοιξη. Αλλά για να έρθει η άνοιξη, χρειάζεται να κάνεις λίγη υπομονή να περάσει ο χειμώνας. Επομένως, τώρα το καλύτερο και αποτελεσματικότερο "βότανο" είναι η υπομονή.

-Γέροντα, νιώθω να βρίσκομαι στην καρδιά του πνευματικού χειμώνα.

-Αν θέλεις να αλλάξει ο καιρός, να γίνει γλυκός, να ανθίσεις και να καρπήσεις, να παράγεις καρπούς αρετής, πρέπει να χαίρεσαι και την παγωνιά και τις λιακάδες, γιατί όλα βοηθούν για το καλό. Τον πνευματικό χειμώνα τον περνάμε με υπομονή και την υπομονή την δίνει η ελπίδα της πνευματικής ανοίξεως. Ύστερα, το καλοκαίρι αναγνωρίζουμε το καλό του χειμώνα που γέμισε τις δεξαμενές με νερό και εξαφάνισε με τις παγωνιές όλα τα μικρόβια. Ο Καλός Θεός όλα τα οικονόμησε σοφά για την σωτηρία μας και μας βοηθάει σαν Καλός Πατέρας- από μας χρειάζεται μόνο λίγη υπομονή."

Εν Αναμονή - Χωρίς σχόλια

Οσο να σε λυπηθεί
Της αγάπης ο Θεός,
και να ξημερώσει μιαν αυγή,
και να σε καλέσει ο λυτρωμός,
ω ψυχή παραδαρμένη απο το κρίμα!
Και θ’ ακούσης τη φωνή του λυτρωτή,
θα γδυθής της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι’ αλαφρή
θα σαλέψης σαν τη χλόη, σαν το πουλί,
σάν τον κόρφο τον γυναίκειο, σαν το κύμα,
και μην έχοντας πιό κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιό βαθιά
στου κακού τη σκάλα,
για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθής να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Κωστής Παλαμάς

Γλυκά Χριστούγεννα!

Εύχομαι σε όλους μέσα από την ψυχή μου να έχετε χαρούμενα και ευτυχισμένα Χριστούγεννα κοντά στους αγαπημένους σας.

Και τώρα που τα ταγκαλάκια με εγκατέλειψαν, θα σας δείξω πως γίνεται ο "κατά boutsoukas ψυχολογικός πόλεμος στα ταγκαλάκια"!!!

Βήμα πρώτο - Μελομακάρονα που γίνονται εύκολα


Βήμα δεύτερο - Κουραμπιεδάκια που μας παιδεύουν λίγο περισσότερο

Βημα τρίτο και τελευταίο - Με τις υπέροχες μυρωδιές που έχει αποκτήσει το σπίτι, στολίζουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο

Σε αυτό το σημείο τα ταγκαλάγκια έχουν τσατιστεί πάρα πολύ και σου στέλνουν ένα γερό χτύπημα! Όμως αν καταφέρεις και κρατηθείς όρθιος λίγο ακόμα, σε εγκαταλείπουν μάλλον απογοητευμένα που δεν τα κατάφεραν... Και μετά ο τόπος γεμίζει αγγελάκια γλυκά σαν τα γλυκά που έφτιαξες. Και το χαμόγελο ξαναγυρνάει στα χείλια σου και μπορείς επιτέλους να ευχηθείς στον κόσμο όλο

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!

Να περάσετε πολύ, πολύ όμορφα ό, τι και αν κάνετε!

Άρση συναγερμού- Αντίο ταγκαλάκια μου!

Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες ετοιμάστηκαν εδώ και μέρες, το σπίτι στολίστηκε και τα ταγκαλάκια, αφού θύμωσαν πολύ μαζί μου, που τους έκανα ψυχολογικό πόλεμο, και μου έκαναν τη ζωή πολύ, πολύ δύσκολη για μερικές μέρες, τελικά εγκατέλειψαν την προσπάθεια!!

Μία εντελώς ανέλπιστη θετική εξέλιξη μας έδωσε ΕΞΙΤΗΡΙΟ κι έτσι από εχθές bye, bye ΑΧΕΠΑ !!!!
We hope not to see you again!

Καιρός για ξεκούραση και γιορτινή διάθεση λοιπόν!

Καλημέρα σε όλους σας!!!

Έρχονται Χριστούγεννα - Παρέα με τα ταγκαλάκια μου ασφαλώς...

Κάθομαι αναπαυτικά στην καρέκλα της προσωπικής μου ψυχανάλυσης και αναρωτιέμαι: Θα έρθουν κάποια φορά στη ζωή μου Χριστούγεννα που δεν θα με βρουν με το δάκρυ στο μάτι να θέλει να κυλήσει απαλά από το μάγουλο και να συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα, που στριμώχνονται πίσω από αυτό το πρώτο δάκρυ?

Δεν θέλω να είμαι αχάριστη και να ξεχνώ το motto μου, γιατί εγώ την υγεία μου την έχω που είναι και το πιο σημαντικό αγαθό τελικά. Όμως πως γίνεται κάθε χρόνο με το που μπαίνει ο Νοέμβριος και μέχρι το τέλος του εκάστοτε χρόνου τα γνωστά-άγνωστα ταγκαλάκια να με τραβολογάνε σε ένα νοσοκομείο ως συνοδό (διαλέξτε εσείς ποιο, έχουμε ποικιλία αν και το ΑΧΕΠΑ κερδίζει πάντοτε με διαφορά!)??? Λέτε να είναι καλοπροαίρετα ταγκαλάκια που θέλουν απλώς να μου υπενθυμίζουν πόσο ανεκτίμητη είναι η ζωή και η υγεία μας, έτσι για να μην ξεχνιέμαι βρε παιδί μου?

Ταγκαλάκια μου γλυκά, δεν το ξεχνώ εγώ ποτέ αυτό, μην ανησυχείτε. Τόσα χρόνια έχω περάσει μέσα στα νοσοκομεία, κάνοντας τη συνοδό, τη βοηθό νοσηλεύτριας και ενίοτε και τη βοηθό γιατρού. Η φαρμακολογία, οι ιατρικές εκθέσεις περιγραφής κατάστασης ασθενούς και ακόμη και η διοίκηση μονάδων υγείας έγιναν το hobby μου, όταν διαπίστωσα ότι ο μόνος τρόπος για να μην αγχώνομαι είναι να ασχοληθώ εκτενώς με αυτά. Διάβασα πολύ, πάρα πολύ, αμέτρητες μέρες και νύχτες. Και ενώ στην αρχή οι γιατροί (που ευτυχώς πάντα ήταν οικογενειακοί φίλοι) με απέφευγαν γιατί είχα πολλές απορίες (και σε κανένα γιατρό δεν αρέσουν οι ερωτήσεις), μετά από λίγο καιρό άρχισαν να ζητούν να δουν που στο καλό έβρισκα όλες αυτές τις ντάνες εκτυπώσεων με πληροφορίες που αποδείχτηκαν και χρήσιμες σε κάποιες φάσεις. Όποιος ψάχνει, βρίσκει, έτσι δε λένε? Και το internet αποδείχτηκε ο πιο πολύτιμος και πιστός μου σύμμαχος σε όλες αυτές τις έρευνές μου.

Βγήκα όμως εκτός θέματος, δεν είναι οι ιατρικές και παραϊατρικές μου γνώσεις το θέμα σήμερα. Το θέμα είναι τα Χριστούγεννα και τα ταγκαλάκια, που με επισκέπτονται συνήθως σφιχταγκαλιασμένα. Μπορεί να ακουστεί παράλογο, όμως δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα. Έχω παιδικά τραύματα. ΔΥΟ για την ακρίβεια. Τα δυσάρεστα συνέβησαν Νοέμβριο. Προ-παραμονές Χριστουγέννων γύρισαν σπίτι και οι δύο ασθενείς, με διαφορά ενός έτους, αλλά με άγνωστη σε όλους εξέλιξη των ασθενειών τους. Τελικά όλα πήγαν καλά, όμως τα Χριστούγεννα και οι γιορτινές μέρες είχαν περάσει προ πολλού. Τα γενέθλιά μου, που είναι την Πρωτοχρονιά, θυμάμαι να τα έχω γιορτάσει με όλες "τις τιμές και τις δόξες" τρεις μόνο φορές. Ήταν βέβαια και οι τρεις συναρπαστικές! Ειδικά εκείνη τη χρονιά που έγινα 18, που ήταν και σαν ένα μικρό reunion, το είχαμε καταδιασκεδάσει. Όμως πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Και θέλω πάλι να έρθει η στιγμή που θα έχω το party-feeling μέσα μου και θα κάνω ένα revellion που θα μείνει σε όλους αξέχαστο!! Θα παίξουμε χαρτιά για το καλό του χρόνου και θα χορέψουμε και θα σβήσω κεράκια και θα κοκκινίσω όταν θα μου τραγουδάνε και θα κάνω μία ευχή που θα πραγματοποιηθεί! Και στο τέλος, όταν θα έχει πια ξημερώσει, θα πάμε για πρωινό σε κάποιο μεγάλο ξενοδοχείο και στο γυρισμό θα περάσουμε να ανάψουμε ένα κεράκι στη Μητρόπολη. Ονειρεύομαι, άρα υπάρχω....

Ταγκαλάκια μου καλά, σας παρακαλώ αφήστε με ήσυχη. Το ΑΧΕΠΑ το ξέρω απ' έξω κι ανακατωτά. Τις περνάω τις εξετάσεις ακόμα και με κλειστά μάτια, αφού το ξέρετε γιατί με ταλαιπωρείτε? Δεν θέλω να πηγαίνω άλλο εκεί- τη λίστα με τους λόγους την ξέρετε καλά γιατί εσείς είστε οι δημιουργοί της! Δεν είναι αστείο που στο κυλικείο πάντα με ρωτάνε "Προσωπικό δεν είστε?". "Όχι, δεν είμαι προσωπικό, απλά σας προτιμώ γιατί φτιάχνετε τον καλύτερο φραπέ στη Θεσσαλονίκη!(το οποίο σημειωτέον είναι αλήθεια)". Στερεύει όμως το χιούμορ και το χαμόγελό μου με τα χρόνια.... Και φραπέ δεν πίνω πια....

"Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με". Ουφ, το είπα και θα το λέω μέχρι να με αφήσετε να χαρώ τη ζωή μου, να χαρώ τα Χριστούγεννα κι όχι να δακρύζω μόλις βλέπω στολισμένα δέντρα και δρόμους και βιτρίνες....

Λοιπόν, έχω μία ιδέα που ίσως σας λυτρώσει κι εσάς και μένα: Αυτό το Σαββατοκύριακο θα κάνω το παν να βρω το χρόνο και τη διάθεση και θα κάνω κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Το ξέρω ότι δεν σας αρέσουν τα μοσχοβολιστά σπίτια ταγκαλάκια μου.... Ξέρετε όμως τι άλλο θα κάνω? Θα στολίσω το σπίτι και θέλω να σας πω ότι σας προσκαλώ να έρθετε για να δείτε πόσο προσπαθώ να μην λυγίσω με τα καμώματά σας. Θα σας δώσω να δοκιμάσετε τα γλυκά μου και δεν θα το μετανιώσετε, σας το υπόσχομαι. Οι συνταγές της θρυλικής γιαγια-Σούλας (καλή της ώρα εκεί ψηλά από όπου μας βλέπει εδώ και χρόνια) είναι εγγύηση! Θα σας γλυκάνω τον ουρανίσκο και ίσως η γλύκα κυλήσει και στις ψυχές σας και που ξέρεις, μπορεί από ταγκαλάκια να μεταμορφωθείτε σε αγγελάκια που αγαπούν και αγκαλιάζουν τον κόσμο όλο τις άγιες τούτες μέρες... Γιατί κατά βάθος δεν σας κρατώ κακία, κάποιος λόγος κρύβεται πίσω από την ύπαρξή σας, είστε όμως ενοχλητικά, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε?

Motto

Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και το ξαναδιαβάζω κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Είναι ο οδηγός μου στη ζωή.

Ειδικά σήμερα που προσπαθώ να μην το ανοίξω το στοματάκι μου

με αυτά που ακούω από το πρωί...

"Αφεντικέ, η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία"

A Band to Provide AID

23 χρόνια πριν! Έρχονται Χριστούγεννα και ο Bob Geldof υποκινούμενος από την παρουσίαση του Michael Buerk στο BBC για την Αιθιοπία, που στην κυριολεξία πεθαίνει από την πείνα, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Θέλει να φτιάξει έναν φιλανθρωπικό δίσκο και αρχίζει τις επαφές με όλους τους τοπ Βρετανούς και Ιρλανδούς μουσικούς και τραγουδιστές της εποχής. Γράφει τους στίχους του τραγουδιού και ο Midge Ure των Ultravox το μελοποιεί. Στις 25 Νοεμβρίου 1984 ηχογραφείται σε λιγότερο από 24 ώρες το τραγούδι και στις 3 Δεκεμβρίου 1984 κυκλοφορεί ο δίσκος που πάει κατευθείαν στο νούμερο 1 του Βρετανικού Singles Chart και παραμένει εκεί για 5 ολόκληρες εβδομάδες. Την πρώτη μόνο εβδομάδα πουλάει περισσότερο από 3 εκατομμύρια αντίτυπα.

Ο δίσκος αυτός μου χαμογελάει κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Και σήμερα υπήρχε ένας λόγος παραπάνω! Απολαύστε το θρυλικό αυτό τραγούδι, που με τους στίχους και τη μελωδία του ξυπνάει συνειδήσεις και ζεσταίνει ψυχές! Ευχαριστούμε από καρδιάς τους συντελεστές του, που αναφέρονται παρακάτω, όπου ελπίζω να μην ξέχασα κάποιον!

Phil Collins (Genesis), Bob Geldof (The Boomtown Rats), Steve Norman (Spandau Ballet), Chris Cross (Ultravox), John Taylor (Duran Duran), Paul Young, Tony Hadley (Spandau Ballet), Glenn Gregory (Heaven 17), Simon Le Bon (Duran Duran), Simon Crowe (The Boomtown Rats), Marilyn Keren Woodward (Bananarama), Martin Kemp (Spandau Ballet), Jody Watley (Shalamar), Bono (U2), Adam Clayton (U2), Paul Weller (The Style Council), James "J.T." Taylor (Kool & The Gang), George Michael (Wham!), Midge Ure (Ultravox), Martyn Ware (Heaven 17), John Keeble (Spandau Ballet), Gary Kemp (Spandau Ballet), Roger Taylor (Duran Duran), Sarah Dallin (Bananarama), Siobhan Fahey (Bananarama), Sting (The Police), Pete Briquette (The Boomtown Rats), Francis Rossi (Status Quo), Robert 'Kool' Bell (Kool & The Gang), Dennis Thomas (Kool & The Gang), Andy Taylor (Duran Duran), Jon Moss (Culture Club), Rick Parfitt (Status Quo), Nick Rhodes (Duran Duran), Johnny Fingers (The Boomtown Rats), David Bowie, Boy George (Culture Club), Holly Johnson (Frankie Goes to Hollywood), Paul McCartney (Wings and The Beatles), Stuart Adamson (Big Country), Bruce Watson (Big Country), Tony Butler (Big Country), Mark Brzezicki (Big Country)



Καλές γιορτές σε όλους σας!!!!

An Innocent Man

Υπάρχουν τρεις άνθρωποι στους οποίους θέλω να αφιερώσω

αυτήν την κατάθεση ψυχής του Billy Joel.
Χωρίς άλλα σχόλια.


Κι επειδή θέλω να το διαβάσετε κιόλας, οι στίχοι βρίσκονται εδώ :
http://www.lyrics007.com/print.php?id=TmpBMU9URT0

"Σήμερον εμού, αύριον ετέρου, ουδέποτε ουδενός"

Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια

την ώρα που χτυπούσαν οι καμπάνες της εκκλησίας το πρωί

η καρδιά σου σταμάτησε να χτυπά.

Έφυγες νωρίς από κοντά μας, πολύ νωρίς....
Θα σε θυμόμαστε και θα σε αγαπάμε πάντα για τη σοφία, την αγάπη

και την τετράγωνη λογική σου, που έκανε τα δύσκολα τόσο απλά.
Και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα τελευταία σου λόγια

στις τρεις γυναίκες της ζωής σου
"Να είστε πάντα ενωμένες σαν μία γροθιά"

Εκείνο το πρωινό ασυναίσθητα έβαλα αυτό το τραγούδι να παίζει



Μπορεί να πέθανε το σώμα, όμως ξέρουμε ότι

η ψυχή σου θα βρίσκεται πάντα ανάμεσά μας

για να μας προστατεύει και να μας καθοδηγεί.

14 Νοεμβρίου 2002 - 5 χρόνια πριν

Σαν σήμερα
πριν πέντε χρόνια
ήτανε να πάμε
να την προσκυνήσουμε,
αλλά δεν πρόλαβες να έρθεις.
Κι ήθελα τόσο,
μα τόσο πολύ
να είσαι εσύ το θαύμα της.....

Ταξίδι με το μικρό χεράκι της Βασιλείας

Είναι Κυριακή πρωί και δυστυχώς πάλι δεν κατάφερα να ξυπνήσω αρκετά νωρίς για να πάω στην εκκλησία. Το έχω μεγάλη ανάγκη τον τελευταίο καιρό και ενώ δεν θέλω να το αναβάλω άλλο, η κούραση όλης της εβδομάδας με κατακυριεύει και κάνει τα βλέφαρά μου να μην μπορούν να ανοίξουν τις Κυριακές....
Όμως ότι και να γίνει σήμερα το απόγευμα θα πάω στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή, εκεί που ξεκουράζεται ο γέροντας Παίσιος στον πιο απέριτο τάφο που έχω δει μέχρι σήμερα και που όσες φορές και αν τον έχω επισκεφτεί πάντα μου προκαλεί το ίδιο δέος και τα ίδια ασυγκράτητα δάκρυα.
Το μοναστήρι αυτό πάντα μου προσέφερε μία εσωτερική γαλήνη, ακόμα και όταν έχει πολύ κόσμο. Μπορεί να θεωρηθεί εγωιστικό, όμως ειλικρινά δεν αντέχω τις λειτουργίες όπου ο κόσμος συνωστίζεται, ψιθυρίζει ασταμάτητα και σχολιάζει οτιδήποτε κινείται. Μου αποσπάει την προσοχή από την προσευχή και την αυτοσυγκέντρωση. Έχω πολύ καιρό να επισκεφτώ αυτό το μοναστήρι και νιώθω ένα κενό μέσα μου, μια ανάγκη να βρεθώ εκεί και να προσευχηθώ όπως έκανα όλα τα προηγούμενα δύσκολα χρόνια που πέρασαν. Η αλήθεια είναι ότι αυτήν μου την ανάγκη τη χρωστώ σε ένα μικρό πλασματάκι, τη Βασιλεία.
Ήτανε Μεγάλο Σάββατο του 2007 και όπως κάθε χρόνο μετά την Ανάσταση, κάθισα στην εκκλησία να παρακολουθήσω τη Θεία Λειτουργία και να κοινωνήσω. Είναι, βλέπετε η μόνη λειτουργία του χρόνου που καλούνται αμαρτωλοί και αναμάρτητοι να λάβουν το Σώμα και Αίμα Χριστού. Η κούραση από τη δουλειά των προηγουμένων ημερών ήταν μεγάλη και σε κάποια φάση έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί με δυσκολία να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά. Προσευχόμουν και παρακαλούσα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου για όλους τους αγαπημένους μου και μη να έχουν υγεία και φώτιση σε ότι κάνουν και ευχαριστούσα το Θεό που μετά από 8 εξαιρετικά δύσκολα χρόνια επιτέλους τα πράγματα δείχνουν να ηρεμούν στην οικογένειά μου. Ζητούσα συγχώρεση για όλα αυτά που με κρατούν μακριά από το Άγιο Δισκοπότηρο και ήλπιζα σε ένα σημάδι που θα με οδηγούσε στην κοινωνία με την ψυχή μου ανάλαφρη.
Όταν έφτασε η ώρα της κοινωνίας ο κόσμος άρχισε να συνωστίζεται και να ψιλοσπρώχνεται. Κουρασμένη όπως ένιωθα μπήκα κι εγώ στην ατελείωτη ουρά. Και τότε πιεσμένη από όλες τις μεριές είδα μπροστά μου ένα μισοκοιμισμένο κοριτσάκι να προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτά τα ματάκια του στην αγκαλιά της μαμάς του. Του χαμογέλασα και αφού μου ανταπέδωσε, άπλωσε το ένα χεράκι του κι έπιασε το δικό μου. Η μορφή αυτού του μικρού κοριτσιού ήταν σαν τη μορφή της Παναγίας, είχε μια γλυκιά αθωότητα αλλά ταυτόχρονα και κάτι το επιβλητικό. Έμεινα αποσβολωμένη να την κοιτάζω να με κρατάει σφιχτά και να περιμένει υπομονετικά να κοινωνήσει, μη ενοχλώντας κανέναν με τη γκρίνια της, όπως θα έκαναν τα περισσότερα παιδάκια της ηλικίας της.
Τη ρώτησα πώς τη λένε και με χαρά ανασηκώθηκε και μου απάντησε «Βασιλεία! Εσένα πως σε λένε?» . Έτσι ξεκίνησε ψυθιριστά μία μικροκουβεντούλα με τη μικρή Βασιλεία για το σχολείο, την ηλικία της κλπ. Αυτό το παιδί του Θεού άφησε το χέρι μου μόνο λίγο πριν φτάσει η σειρά του να κοινωνήσει, όπου με απίστευτη τρυφερότητα αγκάλιασε τη μαμά της και της είπε σιγανά « Μανούλα μου, σ’ αγαπώ τόσο πολύ!»
Έφτασε και η σειρά μου να κοινωνήσω και ήμουν τόσο πολύ χαρούμενη που θα λάμβανα το Σώμα και Αίμα Χριστού μετά από πολλά χρόνια αμφιβολίας για το πόσο το αξίζω. Αυτό το παιδί, ήταν σαν ένα αγγελούδι σταλμένο από το Θεό, που με βοήθησε με το μικροσκοπικό του χεράκι να περάσω στην απέναντι πλευρά της όχθης. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια νηστείας και προσευχής ένιωσα ότι έκανα το σωστό.
Σε ευχαριστώ μικρή μου Βασιλεία, θα σε έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου. Είμαι βέβαιη ότι είσαι ένα δώρο Θεού για τους γονείς σου και ένα φωτεινό παράδειγμα για την κοινωνία μας.

Ταξίδι στην Αλήθεια μας

Τα ταξίδια δε γίνονται μόνο με κάποιο μεταφορικό μέσο, όπου φεύγουμε από το σπίτι μας, την πόλη μας, τη χώρα μας για να ξεκουραστούμε ή να εργαστούμε. Τις περισσότερες φορές ταξιδεύουμε με το μυαλό μας - στο παρελθόν, στο μέλλον ή ακόμα και στο παρόν μας. Σήμερα ξύπνησα με μια μελαγχολία μέσα μου. Δυστυχώς ταξιδεύω πολλές φορές στο παρελθόν, το οποίο συνήθως μου φέρνει μία τέτοια διάθεση. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να μοιραστώ ούτε με τους ελάχιστους φίλους μου, γιατί θεωρώ ότι δεν έχουν ούτε το χρόνο ούτε τα βιώματα για να καταλάβουν... κι έτσι μελαγχολώ μόνη μου - και μετά κάνω εργασιοθεραπεία και μου περνάει. Όχι ότι είναι σωστό αυτό, αλλά τουλάχιστον έχω ξεκινήσει το ταξίδι μου και πιστεύω ότι θα τον βρω το δρόμο μου.
Το ταξίδι στην αλήθεια μας είναι από τα πιο δύσκολα αλλά και ενδιαφέροντα ταξίδια που μπορεί να κάνουμε όσο ζούμε. Κι όμως, γνωρίζω ανθρώπους που αν και σε προχωρημένη ηλικία, τα αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Η αλήθεια μας είναι αυτή που μας απελευθερώνει, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όλοι θέλουν να είναι ελεύθεροι. Παράλογο? Κι όμως τόσο πολύ μέσα στην καθημερινότητά μας. Το ταξίδι αυτό αποτελείται από όλα τα παραπάνω - το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Κοιτάμε στο παρελθόν κάνοντας απολογισμό ώστε να μην επαναλάβουμε τα λάθη μας, ζούμε στο παρόν αναπτύσσοντας το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και ονειρευόμαστε τα καλύτερα που ελπίζουμε να έρθουν στο μέλλον. Ο συνδυασμός αυτός, εφόσον περιέχει όλη την αλήθεια μας, λογικά πρέπει να μας φέρει την ολοκλήρωση και την ευτυχία γιατί τότε θα έχουμε βρει τον εαυτό μας.
Εύχομαι όλοι κάποια στιγμή να ξεκινήσετε αυτό το ταξίδι και, που ξέρεις, ίσως κάπου οι αλήθειες μας να συναντηθούν...