Παιδεία, ΜΜΕ και Πολιτική - Ζητείται Ελπίς

Παίρνω αφορμή από μία συζήτηση που άνοιξε ο Άρης Δαβαράκης και επειδή δεν μου αρέσει να καταχράζομαι το χώρο του για να εκθέτω τις απόψεις μου, αποφάσισα να ξεφύγω λίγο από το πνεύμα της δημιουργίας αυτού του blog και να εκθέσω τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου εδώ, στο "σπίτι" μου.

Πιστεύω λοιπόν ότι η παιδεία στην Ελλάδα του 2008 έχει χάσει το νόημα και το σκοπό της με ολέθρια αποτελέσματα για την κοινωνία στην οποία ζούμε και στην οποία ευελπιστούμε να αποκτήσουμε ή να μεγαλώσουμε παιδιά άξια και ικανά να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής, που κάποια στιγμή θα κληθούν να ζήσουν χωρίς το στήριγμα των παππούδων και των γονιών τους. Μου είναι προσωπικά αδιανόητο ότι τα σχολεία παράγουν κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αγράμματους πολίτες. Πως είναι δυνατόν μαθητές της Δευτέρας ή και της Τρίτης Λυκείου να μην ξέρουν απ' έξω το "Πάτερ Ημών" και να χρειάζεται να το διαβάζουν από εκτυπωμένο χαρτί στην πρωινή προσευχή του σχολείου πριν αρχίσουν τα μαθήματα? Και αυτό δεν είναι το χειρότερο. Φίλη εκπαιδευτικός μου περιέγραφε πώς το διαβάζουν, με τονισμό σε όλες τις λάθος συλλαβές μη ξέροντας καν τι λέει (ω, εν τις ουράνοις και τα λοιπά, και τα λοιπά...). Αυτά είναι πράγματα που εμείς διδασκόμασταν στο δημοτικό πριν 20-30 χρόνια... Πως άλλαξε η εκπαίδευση στον τόπο μας προς το τόσο χειρότερο μέσα σε δύο-τρεις μόνο δεκαετίες? Ποιος φταίει? Θα με συγχωρέσετε, αλλά για αυτό δεν φταίει η πολιτική ούτε και οι πολιτικοί! Όλοι εμείς φταίμε, εγώ κι εσύ κι ο γείτονας και ο απέναντι, οι Έλληνες πολίτες. Και φυσικά οι εκπαιδευτικοί. Δεν είναι δικαιολογία το ότι δεν αμείβονται καλά. Σπούδασαν για να κάνουν αυτή τη δουλειά γιατί το επέλεξαν, όχι γιατί κάποιος τους το επέβαλε. Και οφείλουν να την κάνουν σωστά! Πρέπει να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τους μαθητές τους, να είναι οι εμπνευστές των αυριανών πολιτών της χώρας αυτής, να δίνουν εναύσματα για προβληματισμό στους μαθητές, να τους μάθουν να αγαπούν το διάβασμα και προπαντώς να φροντίζουν οι ίδιοι για τη δική τους δια βίου εκπαίδευση. Οι καιροί αλλάζουν και για να προσεγγίσεις την εκάστοτε νεολαία πρέπει να έχεις τα κατάλληλα "κλειδιά". Δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι οι νεότερες γενιές είναι στουρνάρια, το αντίθετο θα έλεγα. Είναι όμως γνωστό τοις πάσι ότι όταν ο αρχηγός δίνει το κακό παράδειγμα, τότε οι ακόλουθοι δεν υπάρχει περίπτωση να βρουν κίνητρο από μόνοι τους, ειδικά δε όταν πρόκειται για έφηβους. Γιατί άραγε όλοι οι μαθητές πηγαίνουν στα φροντιστήρια μετά το σχολείο και πάλι δεν τα καταφέρνουν? Μήπως και οι καθηγητές στα φροντιστήρια είναι μία από τα ίδια? Μήπως φταίνε τα βιβλία? Η μήπως δεν τους εμπνέουν τα μαθήματα και απλά πηγαινοέρχονται σχολείο - φροντιστήριο γιατί έτσι πρέπει? Μήπως κάτι θα πρέπει να αλλάξει δραστικά στον τομέα αυτό πριν να είναι πάρα πολύ αργά?

Στον τομέα της παιδείας το κράτος δεν πρέπει να βασίζεται στο φιλότιμο του εκάστοτε εκπαιδευτικού για τη σωστή διεκπεραίωση της εργασίας που του έχει ανατεθεί! Μία αμφίδρομη σχέση συνεργασίας θα ήταν το ιδανικό. Με απαιτήσεις λογικές και στόχους εφικτούς και από τις δύο πλευρές. Ιδέες υπάρχουν, γιατί κανείς δε δίνει την απαιτούμενη σημασία? Και θέλω να τονίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει αυτή η σχέση εκπαιδευτικών - κράτους να είναι ένας αγώνας με διαιτητή και μοναδικό κερδισμένο τα ΜΜΕ.

Τα ΜΜΕ θέλουν να πουλήσουν θέαμα για να επιβιώσουν ή και να πλουτίσουν. Οι άνθρωποι που εργάζονται όμως σε αυτά είναι και αυτοί πολίτες αυτού του κράτους, έχουν και αυτοί παιδιά και είμαι βέβαιη ότι κατά βάθος έχουν που και που παρόμοιους προβληματισμούς, ασχέτως αν η τηλεθέαση δεν τους αφήνει να τους προβάλλουν. Η παιδεία είναι θέμα διαρκείας και αυτό δεν πουλάει (και μας το έχουν ξεκαθαρίσει). Άρα πρέπει να το λύσουμε διαφορετικά. Και η λύση σε καμία περίπτωση δεν είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια με τον τρόπο που τα έχουν στο νου τους οι ενδιαφερόμενοι. Η λέξη "Ιδιωτικό" είναι πολύ κακώς συνυφασμένη με την ποιότητα στη χώρα αυτή. Ρίξτε μια ματιά στις ιδιωτικές κλινικές και θα δείτε πως τα πολύ βαριά περιστατικά οδηγούνται κατά πλειοψηφία στα δημόσια νοσοκομεία για να μην φορτωθούν οι ιδιωτικές κλινικές το κόστος και τη θνησιμότητα και χαλάσουν οι στατιστικές τους... Αυτό εσείς θα το αποκαλούσατε ποιότητα?

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι γνωστοί σε όλους μας λίγο ή πολύ. Το θέμα είναι ότι το ποτάμι έχει δύο όχθες. Οι άξιοι, με το αίσθημα του δικαίου και την απαραίτητη πνευματική καλλιέργεια, που δεν ντρέπονται να δουλέψουν και να παρέχουν ειλικρινή βοήθεια στο συνάνθρωπό τους με όποια μέσα διαθέτουν, αυτοί που έχουν την αλήθεια ως οδηγό τους, στέκονται μοναχικά στην μία όχθη και αρνούνται να ασχοληθούν με την πολιτική, γιατί όταν κάποιοι το δοκίμασαν φάνταζαν εξωγήινοι στις ψυχές των "βαλτωμένων" πολιτών σε σύγκριση με τους ρουσφετολόγους της απέναντι όχθης. Και διαθέτοντας σκέψη ορθή και λογική κάθησαν στην όχθη τους και περιμένουν κάποιος να ζητήσει τη συμβολή τους. Διότι, όντας πιο σοφοί, γνωρίζουν ότι όταν οι πολίτες πιάσουν πάτο - κάτι που δεν αργεί-, τότε μόνο όλα θα ξεκαθαρίσουν στα μάτια τους. Και τότε θα έρθει η σειρά τους να υποδεχτούν τον κόσμο στη δική τους όχθη και βήμα βήμα να ξαναχτίσουν τις αρχές, τις αξίες και ένα λειτουργικό για όλους σύστημα.

Στην απέναντι όχθη βρίσκεται ο "Πύργος της Βαβέλ" με τα κοράκια να πρωταγωνιστούν σε κάθε πτυχή της ζωής της όχθης αυτής. Το συμφέρον είναι η λέξη που κινεί αυτήν την όχθη. Και συμφέροντος παρόντος πάσα αρχή παυσάτω! Κι έτσι οι δύστυχοι κάτοικοι της όχθης αυτής νομίζουν ότι ζουν "αρμονικά" όσο δεν αντιδρούν, δεν μιλάνε, δεν υψώνουν το ανάστημά τους. Όσο ακολουθούν τους κανόνες του συμφέροντος. Πλανώνται πλάνην οικτράν, αλλά έχουν τυφλωθεί τόσο από τη δύναμη της συνήθειας του "Ωχ, μωρέ αδερφέ, τρελός είμαι να προσπαθήσω να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα και να βρω και το μπελά μου στο τέλος?", που δεν σηκώνουν το βλέμμα τους να δουν την άλλη όχθη, να δουν ότι επιλογή υπάρχει. Ότι ζούμε σε καιρό δημοκρατίας και έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Ότι η δικτατορική δημοκρατία της πολιτικής όπως την καταντήσανε τα μεγάλα σόγια της μίας όχθης της Ελλάδας δεν είναι μονόδρομος. Ότι κάποιοι πρέπει να κάνουν το πρώτο βήμα στο να φτιάξουν μία αυτοσχέδια γέφυρα για να μπορέσουν οι πιο τολμηροί στην αρχή και οι υπόλοιποι αργότερα να περάσουν σιγά σιγά απέναντι, να αναδείξουν ως ηγέτη τον πιο άξιο των άξιων και να έρθουν τελικά αντιμέτωποι με το συμφέρον της άλλης όχθης.

Η γνώση είναι δύναμη και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν αυτό οι νεότερες αλλά και οι παλαιότερες γενιές τόσο πιο γρήγορα το ποτάμι θα γίνει θάλασσα και θα πνίξει την όχθη του συμφέροντος. Και ευτυχείς θα είναι αυτοί που θα ατενίζουν τον καθαρό πλέον ορίζοντα....