Πολλή Δουλειά, το SO.BA.R. και το Τσουρέκι!

Άλλη μία πολύ κουραστική εβδομάδα με φιλοξενούμενους στο γραφείο έφτασε στο τέλος της. Αυτή τη φορά όμως παρά την κούραση, το αποτέλεσμα μας ικανοποίησε όλους. Οι καλεσμένοι ήταν και πάλι από την Ολλανδία, αλλά όχι Ολλανδοί αυτή τη φορά. Είχαμε έναν Αμερικάνο που εδώ και μερικά χρόνια ζει και εργάζεται εκεί και έναν Έλληνα, πρώην συνάδελφο μου από άλλη δουλειά, τον οποίο είχα να συναντήσω 11 ολόκληρα χρόνια! Και οι δύο εξαιρετικά αξιόλογα άτομα, που έχουν γνώση του αντικειμένου και δουλεύουν πάρα πολύ μεθοδικά! Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μου μετά το φιάσκο του μικρού Ολλανδού!! Και παρά τα 12ωρα που χτυπήσαμε στο γραφείο, βρήκαμε τη διάθεση να τους βγάλουμε και βόλτα να δουν λίγο Thessaloniki by night.

Έτσι, αφού τους πήγαμε μια βόλτα από την πλατεία Άθωνος για φαγητό και αφού κάναμε ένα σύντομο γύρο του κόσμου αναλύοντας τις περιπέτειες του καθενός μας σε διάφορες ξένες χώρες, που περιλάμβαναν από Αλβανία, Ρωσία, Πορτογαλία, Η.Π.Α., Αγγλία, Ρουμανία, Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία, Αίγυπτο κλπ, κλπ, και γελάσαμε με την καρδιά μας από τα διάφορα τραγελαφικά που μας είχαν συμβεί, χορτασμένοι από το πολύ καλό φαγητό, καταλήξαμε για ένα ποτάκι στο Kitchen Bar, όπου συνέβη το εξής ξεκαρδιστικό.

Ανεβαίνοντας στο μπαρ, βλέπουμε σε ένα σκαλοπάτι τη λέξη SO.BA.R. φωτισμένη να μας χαμογελάει. Απορούμε και αναρωτιόμαστε τι μπορεί να σημαίνει αυτό... Καθόμαστε σε ένα τραπέζι και διαπιστώνουμε ότι πάνω από το μπαρ υπάρχει η ίδια φωτεινή επιγραφή...

Φεύγοντας λοιπόν δεν αντέξαμε και ρωτήσαμε την κοπέλα στην είσοδο τι σημαίνει αυτό, η οποία με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ευγένεια μας λέει: "Ξέρετε, ανεβαίνοντας στα δεξιά σας εκεί που τώρα υπάρχει το τζάκι, παλιά υπήρχε μία... ΣΟΜΠΑ!!!" Δηλαδή, SOBA to the Right??? Α, καλό! Και φυσικά άντε να εξηγήσουμε γιατί γελάμε και τι είναι η σόμπα στο φίλο μας τον Αμερικάνο... "An old style heating element", απεφάνθη ο ένας από τους τρεις!

Τέλος πάντων, νομίζω ότι τον δελεάσαμε αρκετά με τα ωραία της πόλης μας για την επερχόμενη μακράς διαρκείας επίσκεψή του τον προσεχή Μάιο. Και επειδή η μόνιμη απάντηση του παιδιού στην ερώτηση αν πεινάει ήταν "I was born hungry!", τον διαβεβαιώσαμε ότι στην πόλη μας αποκλείεται να πεινάσει!! Το παιδί πείστηκε να ξεκινήσει δίαιτα από τώρα ώστε κατά την παραμονή του εδώ να μπορεί να απολαύσει όσα δοκίμασε αλλά κυρίως όσα δεν πρόλαβε να δοκιμάσει αυτή τη φορά! Του δώσαμε κι ένα χαρτάκι με οδηγίες για να πάρει φεύγοντας κι ένα τσουρεκάκι από τον Τερκενλή του αεροδρομίου, έτσι για να έχει ένα "Καλό και Γλυκό Ταξίδι". Περιττό να σας πω ότι σε επικοινωνία μαζί του την επόμενη μέρα, η πρώτη φράση του ήταν "This tsoureki thing is amazing!!!!"

Καλώς να μας έρθετε τον Μάιο λοιπόν και είναι βέβαιο ότι η "χημεία" που υπάρχει ανάμεσα μας σε όλα τα επίπεδα θα κάνει θαύματα! Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι όλα τα παιδιά στο γραφείο μας είναι ενθουσιασμένα με την επικείμενη συνεργασία μας!

Από Δευτέρα περιμένουμε την τελευταία για την ώρα φιλοξενούμενη συνεργάτιδά μας, μια Νοτιοαφρικανή που ζει στο Λονδίνο εδώ και πολλά χρόνια και με την οποία ξέρουμε ότι θα συνεργαστούμε επίσης άψογα, οπότε χαλάλι η κούραση!

Καλό μήνα σε όλους και καλώς μας ήρθες άνοιξη!

"Της Ανατολής τα Χρώματα" και... ο μικρός Ολλανδός!

Την περασμένη Τρίτη 12 Φεβρουαρίου βρεθήκαμε στο "Πλατώ" όπου μέσα σε μια πολύ ζεστή και φιλική ατμόσφαιρα απολαύσαμε τη Βασιλική Νευροκοπλή, τον Κυριάκο Καλαϊτζίδη, τον Γιώργο Κοκκινάκη, τον Θανάση Τσίτσαρη και φυσικά την αποκάλυψη της βραδιάς... τον Βασίλη Βέτσο, που δεν έβαλε γλώσσα μέσα όλο το βράδυ, δίνοντας με τον τρόπο του μία διαφορετική... νότα στην μουσική αυτή βραδιά. Η Βασιλική σε τέλεια αρμονία με τον Κυριάκο, μας ταξίδεψαν σε άλλα μέρη και σε άλλες εποχές και οδήγησαν το μυαλό σε δύσκολα μονοπάτια που όμως είχαν τελικά έναν όμορφο προορισμό - να νιώσουμε "Της Ανατολής τα Χρώματα". Δυστυχώς τα βίντεο που τράβηξα είναι πάρα πολύ μεγάλα σε όγκο κι έτσι δεν μπορώ να τα μοιραστώ μαζί σας... Σας ευχαριστούμε πολύ για την ταξιδιάρικη αυτή βραδιά και έχω να πω ότι η "Διάφανη Βροχή" του Κυριάκου είναι καταπληκτική!!!

Την όμορφη αυτή βραδιά ακολούθησαν τρεις εφιαλτικές μέρες δουλειάς με έναν μικρό Ολλανδό συνεργάτη μας, ο οποίος μια που ήρθε στην Ελλάδα για πρώτη φορά και μια που δεν θα ξαναέρθει ποτέ... Διότι πολλά πράγματα μπορώ να συγχωρήσω και να ανεχτώ από τους συναδέλφους και συνεργάτες μου, όμως το να πληρώνεις 120 Ευρώ την ώρα (ναι, καλά διαβάσατε!) για να λάβεις βοήθεια, γνώση και λύσεις σε προβλήματα και ανταυτού να λαμβάνεις το βλέμμα της αγελάδας... ε, νομίζω ότι πάει πολύ! Ο μικρός Ολλανδός που λέτε, μάλλον ήρθε για να εκπαιδευτεί από εμάς και όχι για να μας εκπαιδεύσει-βοηθήσει. Βέβαια, δεν σας κρύβω ότι και οι υπόλοιποι τρεις συνεργάτες του στην Ολλανδία, οι οποίοι μας έχουν επισκεφτεί στο παρελθόν, είναι μια από τα ίδια. Απλά εκείνοι είναι τουλάχιστον λίγο μεγαλύτεροι σε ηλικία και μέσα στην ασχετοσύνη τους ξέρουν να διακρίνουν τα σοβαρά από τα άλλα και να ζητούν βοήθεια από τα καταλληλα άτομα στα κεντρικά γραφεία τους στην Αμερική, όπου βέβαια οι άνθρωποι ξέρουν πολύ καλά τι τους γίνεται (ευτυχώς!). Ο μικρός μας Ολλανδός είναι καινούριος στην εταιρία και μάλλον τον έστειλαν για να πάρει το βάπτισμα του πυρός στου Κασίδη το κεφάλι. Κάπως έτσι η Boutsouka κατέληξε να ζητάει από το αφεντικό της κάτι σε ηρεμιστικό (Tavor, Lexotanil, Atarax...) για να καλμάρει τα νευράκια της, που με μεγάλη επιμέλεια ο μικρός Ολλανδός τα έκανε κρόσια! Διότι, ως γνωστό, πολλά πράγματα μπορώ να ανεχτώ και να υπομείνω, την ανοησία όμως ποτέ! Ειδικά δε, όταν πρέπει να τη χρεωνόμστε 120 Ευρώ την ώρα! Αντίο λοιπόν μικρέ Ολλανδέ, και σου εγγυώμαι ότι το μαρτύριο που ζήσαμε παρέα με τους δικούς μου συνεργάτες δεν θα επαναληφθεί, τουλάχιστον όσο βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά. Bye, bye....

Ένα παιδικό πάρτυ, ένα μνημόσυνο, ένα barbeque και ο Caveman!

Καιρό είχα να περάσω ένα τόσο γεμάτο ΠΣΚ, που περιλάμβανε λίγο από όλα.
Την Παρασκευή το απόγευμα είχαμε το παιδικό πάρτυ της εξάχρονης πλέον μικρής κούκλας "ανηψιάς" μου. Σε χρόνο dt μεγάλωσε η μικρούλα που πριν μερικά χρόνια έφερε στον κόσμο η παιδική μου φίλη και "αδερφή" χαράματα της 28ης Ιανουαρίου 2002. Δε θα ξεχάσω ποτέ το πρωϊνό εκείνο που βρέθηκα μαζί της στην κλινική και όταν μας έφεραν το μωρό αρχίσαμε να κλαίμε και οι δύο βλέποντας τον μικρό ανθρωπάκο, το κάναμε μούσκεμα από τα δάκρυα μας και μετά, μη ξέροντας πως να το ξεφασκιώσουμε, φωνάξαμε τη νοσοκόμα να το πάρει... Υποθέτω ότι μάλλον γι'αυτό η μικρούλα μου κρατούσε μούτρα τα πρώτα 2-3 χρόνια της ζωής της!
Το πάρτυ ήταν πολύ ωραίο, τα παιδάκια ξεσάλωσαν και όταν αποχώρησε ο πολύς κόσμος και μείναμε μεταξύ μας αρχίσαμε να αναπολούμε για άλλη μία χρονιά τις θρυλικές βεγγέρες της οδού Λ., όπου μεγαλώσαμε εγώ με την αδερφή μου και η παιδική μου φίλη και "αδερφή" με τη δική της αδερφή. Όμως φέτος υπήρχε για αλλαγή και το θέμα των μπλογκς που έχει μπει στην καθημερινότητα των 2+2 αδερφών που συμμετείχαν στη συζήτηση. Έτσι αφού αναλύσαμε τα τεκτενόμενα στην εγχώρια μπλογκόσφαιρα, τα τελευταία ποστ και τα σχόλια μας(!) πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε...

Το Σάββατο μετά από μία έκτακτη επίσκεψη σε γιατρούς μαζί με την αδερφή μου και αφού μας καθησύχασαν ότι δεν συνέβαινε κάτι σοβαρό, πήγα να δω ένα άλλο νεογέννητο..."γατάκι" της αγαπημένης μας Daf, που έχει να κοιμηθεί από τότε που γέννησε... Η ζωή παίζεται όμως σε δύο πράξεις και έτσι μετά από αυτά τα ευχάριστα έπρεπε να πάω στη Χαλκιδική για το τρισάγιο ενός πολύ πρόωρα αδικοχαμένου παιδιού... Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το δράμα μίας μάνας που χάνει το παιδί της, πριν προλάβει να το καμαρώσει όπως είχε ονειρευτεί. Ο Γιώργος μας άφησε του Αγίου Στεφάνου ανήμερα σε ηλικία μόλις 33 ετών... Τι να πεις στη γυναίκα αυτή εκτός από το ότι ο γιος της τώρα πια έγινε Άγγελος και τους φυλάει όλους από εκεί ψηλά.... Απαρηγόρητη, μόνο αυτή η λέξη θα μπορούσε να περιγράψει αυτό που αντίκρυσα...

Η μέρα ήταν υπέροχη και ο ήλιος έλαμπε - όπως την ημέρα που κηδέψαμε τον δικό μου μπαμπά. Κι αυτό για μένα ήταν κάποιου είδους σημάδι ότι η ψυχή του Γιώργου πέρασε από την στενή Πύλη με επιτυχία. Κι έτσι χαμογέλασα λιγάκι στον θρυλικό παπά-Γιάννη, που αφού έψαλλε το τρισάγιο άρχισε να αναλύει τα περί διαδοχής Χριστόδουλου, που καμία όρεξη δεν είχα να ακούσω μέσα στα νεκροταφεία. Όμως στα χωριά ισχύουν άλλοι κανόνες κι έτσι οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι έπιασαν κουβέντα κανονική στο χώρο ανάπαυσης των ψυχών!

Το γέλιο επανήλθε στο προσωπό μου μία ώρα αργότερα που είχα την τύχη (ή μήπως την ατυχία?) να παραβρεθώ στον πιο σουρεάλ εσπερινό της ζωής μου. Ο παπά Γιάννης, αφού έδωσε οδηγίες στους δύο ψάλτες (ο ένας εκ τω οποίων κυνηγούσε τον μικρό του γιο, ενώ έψελνε!), άρχισε τον εσπερινό και όποτε έβρισκε λίγη ώρα ερχόταν δίπλα σε εμένα και τη μητέρα μου και προσπαθούσε να λύσει τις απορίες του - αν θεωρούμε ότι "τα έχει χάσει" λόγω ηλικίας, τι έχω σπουδάσει, αν η γιαγιά μου μου άφησε κανένα παραθαλλάσιο οικόπεδο προίκα (!) κλπ, κλπ. Μάλιστα δεν του άρεσε που εγώ δεν του μιλούσα και που το μόνο που ξεστόμισα ήταν ότι θα του λύσω τις απορίες του μετά το τέλος της λειτουργίας... Τι να πω, το έζησα κι αυτό!

Αν δεν είχαμε κανονίσει τίποτα την Κυριακή, θα έμενα το βράδυ εκεί, καθότι ο καιρός ήταν υπέροχος και η θάλασσα λάδι. Η Χαλκιδική το χειμώνα χωρίς κίνηση και χωρίς κόσμο είναι απλά υπέροχη τελικά.

Όμως την Κυριακή είχαμε δοκιμαστικό μπάρμπεκιου στον καινούριο ξυλόφουρνο κάποιων φίλων μας και αυτά δεν χάνονται! Η αλήθεια να λέγεται φυσικά, το test drive μας αποζημίωσε με το παραπάνω αφού και οι οκτώ παρευρισκόμενοι καταλήξαμε να γλείφουμε και τα δάχτυλά μας!!! Τσακίσαμε κι ένα υπέροχο μιλφέιγ από τον Κωνσταντινίδη για επιδόρπιο και στο τέλος δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε από τις καρέκλες μας...

Και εκεί που ονειρευόμουν το κρεβατάκι μου, χτύπησε το τηλέφωνο... και η αδερφή μου περιχαρής μου ανακοίνωσε ότ έιχε βρει εισιτήρια για την τελευταία(?) παράσταση του Caveman στη Θεσσαλονίκη. Χαιρέτησα λοιπόν την παρέα και έκανα ένα κουράγιο ακόμα.
Και ειλικρινά δεν έχω λόγια να σας περιγράψω την παράσταση αυτή. Βέβαια όταν φτάσαμε στο Ράδιο Σίτυ, διαπιστώσαμε ότι το έργο είχε πάρει και πάλι παράταση, λόγω τεράστιας ζήτησης, και όχι άδικα! Αριστούργημα τα κείμενα αλλά και το ρεσιτάλ του Γεράσιμου Γεννατά. Χρόνια είχα να γελάσω έτσι με την καρδιά μου, και το ίδιο νομίζω και η αδερφή μου. Σας προτείνω να πάτε να το δείτε, αλλά καλού κακού φορέστε και...... Pampers!!!! Και να χαρίσετε ένα ηχηρό χειροκρότημα στο ηθοποιό που αγγίζει με αυτό το One Man Show τις ψυχές όλων των θεατών, αφού το έργο αναφέρεται σε όλους όσους είχαν, έχουν ή θα ήθελαν να έχουν σχέση με το άλλο φύλο!

Motto

Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και το ξαναδιαβάζω κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Είναι ο οδηγός μου στη ζωή.

Ειδικά σήμερα που προσπαθώ να μην το ανοίξω το στοματάκι μου

με αυτά που ακούω από το πρωί...

"Αφεντικέ, η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία"

Το κλύσμα - Τι επαγγέλεστε είπαμε??

Βρεθήκαμε τις προάλλες σε κάποιον πολύ αγαπημένο φίλο, που εγκαινίασε το νέο του επαγγελματικό χώρο και παρά την κούραση από τη δουλειά πρέπει να πω ότι ήταν από τα πιο διασκεδαστικά βράδια που έχω περάσει τον τελευταίο καιρό. Ο εν λόγω νέος, του οποίου το επάγγελμα δεν θα σας αποκαλύψω εξαρχής, σε κάποια φάση έπιασε στα χέρια του ένα κλύσμα, που το έιχε πρόχειρο δίπλα στο γραφείο του(!) και εν μέσω ρακής, κρασιού και άλλων οινοπνευματωδών άρχισε να μας διηγείται μία από τις πιο πρόσφατες περιπέτειες του. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να βρω μία εικόνα που να αντιπροσωπεύει αυτό που βλέπαμε στα χέρια του όσο κράτησε η διήγηση του περιστατικού που ακολουθεί, όμως τα κατάφερα κι έτσι μπορείτε να το δείτε και εσείς εδώ.
Πήγε λοιπόν σε ένα φαρμακείο και ζήτησε "αυτό το πράγμα που είναι σαν μπάλα από μαλακό πλαστικό (αυτό που φτιάχνουν τις θερμοφόρες ας πούμε) και πατώντας το με την παλάμη απελευθερώνει αέρα μέσα από ένα σωληνάκι που εφάπτεται της μπάλας"(δεν ήξερε τον επιστημονικό όρο ο καημένος...). Η φαρμακοποιός τον κοίταξε περίεργα και λίγο έλειψε να του ζητήσει να της το ζωγραφίσει... αλλά ξαφνικά της ήρθε έμπνευση και τον ρώτησε απορημένη : "Κλύσμα εννοείτε?". Ο φίλος μας χαρούμενος που μάλλον έγινε αντιληπτός της απάντησε καταφατικά και βέβαια καθόλου δεν περίμενε την επόμενη ερώτηση της φαρμακοποιού "Ποιο μέγεθος θα θέλατε? Υπάρχουν τρία, το μικρό, το μεσαίο και το μεγάλο..." Με το βλέμμα της αγελάδας και αντιλαμβανόμενος ότι άκρη δεν πρόκειται να βγει διαφορετικά της λέει "Θα μπορούσατε να μου τα φέρετε όλα να τα δω και να διαλέξω ποιο κάνει για τη δουλειά μου???" Η φαρμακοποιός έμεινε κάγκελο, αλλά ενθυμούμενη αυτό που της δίδαξαν πριν πιάσει δουλειά, ότι δηλαδή "Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" πήγε και του έφερε τα τρία κλύσματα... Τα άνοιξε ο φίλος μας, περιεργάστηκε τα μεγέθη και τελικά αποφάσισε ότι το μεσαίο μέγεθος ήταν μια χαρά για τη δουλειά του. "Θα πάρω αυτό" της ανακοίνωσε όλο χαρά. Πλήρωσε και έκανε να φύγει, όμως η καλή μας φαρμακοποιός δεν είχε κανένα σκοπό να μείνει με την απορία που φαντάζομαι έχετε κι εσείς που το διαβάζετε τώρα. Οπότε του λέει : "Με συγχωρείτε κύριε για την αδιακρισία, όμως μήπως θα μπορούσατε να μου πείτε τι δουλειά κάνετε??"
Και ο φίλος μας θριαμβευτικά της χαμογελάει με το πιο αθώο ύφος και την στέλνει αδιάβαστη: "ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ!!! Ξέρετε, αυτό εδώ (δείχνοντας το κλύσμα) είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος για να διώχνεις τους μικρούς κόκκους σκόνης από τα παλιά φιλμ, ώστε να είναι οι φωτογραφίες πεντακάθαρες... Απελευθερώνει τόσο αέρα όσος είναι απαραίτητος για τη δουλειά μας!"
Περιττό να σας πω ότι το κλύσμα αυτό αποδείχθηκε η απόλυτη πηγή γέλιου της υπόλοιπης βραδιάς. Καλορίζικο το studio του φίλου μας λοιπόν και πάντα τέτοια!!!

Δουλειά και Φιλία- Μήπως κάποιοι τα έχουν μπερδέψει?

Μπορεί κάποιος σας παρακαλώ να μου πει γιατί μερικοί άνθρωποι μπερδεύουν τη δουλειά με τη φιλία? Ή για να το πω καλύτερα γιατί κάποιοι άνθρωποι εκμεταλλεύονται τη φιλία για να τα καταφέρνουν στη δουλειά?
Σήμερα κάποιοι συνάδελφοι μου με στεναχώρησαν πολύ και με ανάγκασαν να λάβω δραστικά μέτρα (φωνές ακολουθούμενες από email σε ανωτέρους και άλλα τέτοια καθόλου συμπαθητικά) για να λυθεί ένα θέμα που ταλαιπωρεί το τμήμα μου χρόνια τώρα και όλοι κάνουν την πάπια γιατί δεν τους βολεύει κάποια πράγματα να γίνονται μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά όρια και βάσει μίας υπαρκτής γραπτής διαδικασίας. Είναι κάτι που εκ πρώτης όψεως δεν έχει μεγάλη σημασία, προκαλεί όμως μία αναστάτωση που άλλες φορές είναι μικρή, άλλες όμως φορές μπορεί να είναι και πολύ μεγάλη. Και δεν είναι καθόλου δίκαιο σε μία αλυσιδωτή εργασία το δικό μου τμήμα να είναι πάντα συνεπέστατο και αλάθητο και τελικά να "ανταμείβεται" με φράσεις του τύπου "Ότι και να κάνουν οι άλλοι, εσείς είστε υπεύθυνοι και συνεπείς και θα τα καταφέρετε στην ώρα σας!". Γιατί όλοι πρέπει να δουλεύουν με το πάσο τους και επειδή εμείς τυγχάνει να είμαστε ο τελευταίος και πιο κρίσιμος κρίκος να πρέπει να κάνουμε ράλι?

Το θέμα είναι ότι όλο αυτό δείχνει πως κάποιοι άνθρωποι πάσχουν αφενός από παντελή έλλειψη προγραμματισμού και συνέπειας και αφετέρου από αδιαφορία για τις αλυσιδωτές συνέπειες των πράξεών τους σε άλλους εργαζόμενους. Επίσης μάλλον στα δικά τους λεξικά η λέξη συνεργασία είναι σβησμένη με blanco. Ενώ λοιπόν γενικά έχω μεγάλη ανεκτικότητα και υπομονή όταν γνωρίζω ότι υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος που γίνονται αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αντιδράσω και να μην χτυπήσω το χέρι μου στο τραπέζι όταν αντιληφθώ ότι αυτό γίνεται συστηματικά και βασίζεται σε αστείες βάσεις και φράσεις του στυλ "Τόσα χρόνια δουλεύουμε μαζί"," Έλα τώρα, δείξε κατανόηση, τι φίλοι είμαστε?", "Εεε, δεν είχα χρόνο! (ενώ είχε 10 μέρες)" και διάφορες άλλες τέτοιες εντελώς αντι-επαγγελματικές συμπεριφορές. Όχι δε δείχνω κατανόηση όταν οι λόγοι περιλαμβάνουν τεμπελιά, βλακεία ή απλά αδιαφορία για τους άλλους. Και δε δείχνω καμία απολύτως κατανόηση όταν η δικαιολογία μίας καθυστέρησης στο να παραδώσεις μία δουλειά σε κάποιον για να τη συνεχίσει είναι βασισμένη στη φιλία που ενδεχομένως υπάρχει ανάμεσα σε κάποια άτομα. Η δουλειά και η φιλία είναι δύο ανεξάρτητα πράγματα, μη συσχετιζόμενα με κανέναν τρόπο. Με έχουν αποκαλέσει Fuehrer για αυτή μου τη στάση, αλλά πείτε μου σας παρακαλώ, άδικο έχω?? Εσείς μέχρι που θα κάνατε υπομονή? Και επιτέλους, επειδή δουλεύει κάποιος σε μία δουλειά πέντε, δέκα ή δεκαπέντε χρόνια δε σημαίνει ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν και ότι πρέπει να παραμείνει Δεινόσαυρος για πάντα...

Times- “Μήπως ήρθεν η ώραν σου?”

Όσοι έχετε βρεθεί στην Κύπρο μπορεί να έχετε ζήσει τον ξεκαρδιστικό τρόπο με τον οποίο γίνεται η αφύπνιση στα ξενοδοχεία. Εκεί που είσαι λοιπόν αγκαλιά με το Μορφέα και αμέριμνη ονειρεύεσαι, χτυπάει το τηλέφωνο και ακούς από την άλλη άκρη το εξής : “Καλημέραν σας κυρία τάδε. Ήρθεν η ώραν σας!” και το κλείνουν. Πως να μην ξυπνήσεις έντρομη και να αναρωτηθείς τι εννοούσε η γλυκιά φωνή στο τηλέφωνο... Τώρα θα μου πείτε, τι σχέση έχει αυτό με αυτά που θα σας εξιστορήσω παρακάτω? Κι όμως!
Τις προάλλες που λέτε βρέθηκα στο Times, καλεσμένη με κάποιες ακόμη παιδικές φίλες για φαγητό. Δεν είχα ξαναπάει στο μαγαζί αυτό, είχα μόνο ακούσει ότι είναι ένα από τα κοσμικά στέκια της πόλης μας. Η αλήθεια είναι πως η διάθεση μου ήταν πεσμένη, όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, αλλά αποφάσισα ότι το να κλείνομαι στον εαυτό μου και στο σπίτι μου σε τίποτα δεν θα με ωφελούσε κι έτσι φόρεσα ένα από τα καλά μου χαμόγελα και ξεκίνησα.
Το μαγαζί ήταν περίπου όπως οι φωτογραφίες που είχα δει- πολύ κόκκινο και πολύ χρυσό γύρω τριγύρω. Καθόλου το στυλ μου. Μοναδική ευχάριστη νότα στο χώρο το όμορφα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα τραπέζια του φαγητού είχαν το μειονέκτημα ότι δίπλα τους είχαν stand για ποτό και όπως πολύ σωστά επεσήμανε και η έτερη Αιγοκερίνα της παρέας, δεν είναι ωραίο να τρως και να έχεις άλλους πάνω από το κεφάλι σου να πίνουν και να χορεύουν... Τες πα, το προσπεράσαμε γιατί η παρέα μας ήταν πολύ καλή και η χαρά μεγάλη που θα βρισκόμασταν όλες μετά από καιρό!
Ο κόσμος... Παράξενοι συνδυασμοί και ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες.
Η μουσική... Στην αρχή έπαιζαν κυρίως ελληνική μουσική. Χατζηγιάννη, Ρέμο, Μαζωνάκη και ξαφνικά μία Νανά Μούσχουρη κι ύστερα πάλι από την αρχή... Που και που κανένα ξένο... ένας μουσικός αχταρμάς που θα ξένιζε σε οποιοδήποτε αυτί νομίζω.
Στις LCD οθόνες έπαιζε μία επίδειξη μόδας του σχεδιαστή Nikola...
Ευτυχώς που η παρέα ήταν πολύ καλή, όπως είπα και νωρίτερα. Παραγγείλαμε και αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε για τα νέα μας, μιας και το βαρύ εργασιακό πρόγραμμα και οι οικογενειακές υποχρεώσεις όλων μας δεν επιτρέπει τέτοια gatherings τόσο τακτικά όσο παλαιότερα.
Σχετικά σύντομα τα, τεράστια ομολογουμένως, πιάτα άρχισαν να έρχονται αλλά τα ποτήρια του κρασιού καθώς και το ίδιο το κρασί δεν ήρθαν παρά μόνο όταν τους το υπενθυμίσαμε. Αυτό εγώ το αποκαλώ απλά bad service...
Πρέπει να ομολογήσω πάντως ότι το φαγητό ήταν πολύ, πολύ καλό, αν και δεν πήραμε πιάτα με κρέας, για να σχηματίσω μια πιο σφαιρική άποψη.
Η μουσική χειροτέρευε καθώς η ώρα περνούσε και ξαφνικά... άρχισαν να παίζουν αμανέδες. Και ως εδώ καλά, τουλάχιστον ο μουσικός αχταρμάς είχε μία συνέχεια που δεν σε εξέπληττε μετά την πρώτη ψυχρολουσία. Πως να χαρακτηρίσω όμως το γεγονός ότι σε λίγα λεπτά έσκασαν μύτη δυο-τρεις belly dancers και μία από αυτές δεν έλεγε να ξεκολλήσει δίπλα από την κοιλιά της εγκυμονούσας φίλης μου??? Η απάντηση δεν άργησε να έρθει καθώς ένας από τους υπεύθυνους του μαγαζιού πετάχτηκε μπροστά της και της ανακοίνωσε όλο χαρά “Καλέ, για τη μπέμπα σου χορεύει!!!” Τώρα εμείς τι να σκεφτούμε, μου λέτε? Μήπως υπάρχει κάποια καινούρια μόδα και δεν την έχουμε πάρει γραμμή? Η φίλη μου με κοίταξε με νόημα, χαμογέλασε και με ρώτησε “Θα το γράψεις αυτό, ε??”
Ε, ναι λοιπόν, αγαπητέ μου! Κέρδισατε τα 5 λεπτά δημοσιότητάς σας στη μπλογκόσφαιρα! Μήπως όμως πρέπει να αναρωτηθείτε αν "ήρθεν η ώραν σας"????
Ξυπνήστε Χριστιανοί γιατί χανόμαστε! Καλημέρα και εις άλλα με υγεία.....

Θεσσαλονίκη- Μία ΧΑΛΑΡΗΗ μέρα σε άδεια

Δεύτερη μέρα άδειας σήμερα και αφού δεν είμαι στην Αθήνα (σνιφ, κλαψ), είπα να μην κάτσω πάλι σπίτι να ξεκουραστώ. Αρκετά ξεκουράστηκα χθες όλη την ημέρα. Έξω είχε μια υπέροχη λιακάδα και τα δεντράκια που βλέπω από το μπαλκόνι μου μαρτυρούσαν ότι είναι καιρός για βόλτα!

Ετοιμάστηκα λοιπόν και ξεκίνησα για το κέντρο της πόλης που πολύ μου έχει λείψει. Καθώς οδηγούσα, σε ένα φανάρι είδα την κολλητή μου να οδηγάει αμέριμνη μιλώντας στο κινητό της. Την κάλεσα επιτόπου για να την ενημερώσω για τα νέα πρόστιμα του ΚΟΚ. Φυσικά κι εγώ οδηγούσα, αλλά στην Ελλάδα είμαστε.... Τα είπαμε στα γρήγορα, καθότι είμαστε σε αντίθετες κατευθύνσεις και κλείσαμε, πριν μία από τις δύο βρεθεί με το προαναφερθέν πρόστιμο στο χέρι.
Φτάνοντας στο κέντρο διαπίστωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, καθώς παρέμενα ακινητοποιημένη στο ίδιο φανάρι για πολλή ώρα. Χμμμμ, λες να έκλεισαν τους δρόμους από σήμερα για τα αυριανά αναμενόμενα επεισόδια? Μπα, δε νομίζω... Και καλά έκανα και δε νόμιζα. Τα έργα του μετρό έφταιγαν... Ανέκδοτο δύο λέξεων που είπε τις προάλλες κι ο Γιάννης Σερβετάς : “Μετρό Θεσσαλονίκης”. Μετά από σύντομη φιλική συμμετοχή στο έργο “The Talaiporian drivers of Thessaloniki” έφτασα επιτέλους στο πάρκινγκ, άφησα το αυτοκίνητο και ξεκίνησα την βόλτα μου. Αφού επισκέφτηκα την Ε. για να μου κάνει μία σύντομη αλλά απαραίτητη περιποίηση, ξεκίνησα για τα ψώνια μου.

Πρώτος σταθμός Μπουτσούκας : Βιβλιοπωλείο! Ζήτησα λοιπόν το βιβλίο της Βασιλικής μας και η ευγενέστατη κοπέλα του βιβλιοπωλείου αφού μου χαμογέλασε, μου λέει "Ξέρετε, το βιβλίο αυτό έχει μεγάλη ζήτηση, έχει ρεύμα! Να, τώρα πριν μπείτε συζητούσα και με μία άλλη κυρία γι’αυτό". Με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια της εξήγησα ότι η Βασιλική είναι από την πόλη μας και γράφει και καταπληκτικά. Και συνέχισα: "Μπορεί να το έχετε στα Παιδικά, είναι όμως τόσο ιδιαίτερο που άνετα διαβάζεται και από μεγάλους!". Η πωλήτρια με κοίταξε όλο χαρά και μου είπε "Προφανώς τη γνωρίζετε για να μιλάτε με τέτοιο ενθουσιασμό!" και εκεί κόλλησα... Τώρα που να της εξηγώ.. Χαμογέλασα και το μόνο που μπόρεσα να ξεστομίσω ήταν "Εεεε, περίπου...". Πήρα και το “Προσωπικό Ημερολόγιο Ανεκδοτολόγιο του 2008” γραμμένο από το Γιάννη Σερβετά για την αδερφή μου, ελπίζοντας πως θα της φτιάξει λιγάκι τη διάθεση, και μετά ζήτησα κάποια άλλα βιβλία, πιο δυσεύρετα και έβαλαν παραγγελία να μου τα φέρουν από εβδομάδα.
Συνέχισα την βόλτα μου στην πραγματικά ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη- τι τα ήθελα τα μάλλινα και το μπουφάν Χριστέ μου? Χάζεψα τις βιτρίνες για πολλή ώρα μη βρίσκοντας κάτι αξιόλογο να αγοράσω και τελικά έκανα μόνο κάτι αγορές για τον υπολογιστή μου, πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο, αφού είμαι εντελώς anti-technology freak, κι ας είναι αυτή η δουλειά μου. Σέρνοντας λοιπόν τις ιδιαίτερα πλέον βαριές μου σακούλες άρχισα να σκέφτομαι ότι είναι ώρα για ένα καφεδάκι. Τηλέφωνο στις δύο επικρατέστερες φίλες μου που μπορεί να ήταν κέντρο λόγω δουλειάς. Τζίφος, η οδοντίατρος είχε ένα τρίωρο δουλειά ακόμη και η αρχιτέκτων ήταν γριπωμένη σπίτι και δεν είχε κατέβει στο γραφείο της. Και που να πάω τώρα φορτωμένη με όλα αυτά και μόνη? Παραλία???? Μμ, όχι.. Κατευθύνθηκα στο all time classic Friends, δυστυχώς χωρίς friends. Μπαίνοντας με υποδέχτηκε το αγαπημένο μου Summer Wine. Καλή επιλογή, σκέφτηκα. Άπλωσα όλα αυτά που κουβαλούσα, παρήγγειλα έναν καφέ και άνοιξα το βιβλίο της Βασιλικής, που αποφάσισα ότι θα ήταν η παρέα μου σε αυτό το καφεδάκι. Η κοπέλα στο Bar με κοίταξε γεμάτη περιέργεια αφού διαβάζοντας χαμογελούσα όλο και περισσότερο. Και εκεί που το βιβλίο τελείωνε, να ‘σου και ένα τραγουδάκι από τα πολύ, πολύ παλιά, από την εποχή των πειρατικών ραδιοφώνων. Το Mary’s Prayer – Save me, save me.. Τι μου θύμισες τώρα? Είκοσι χρόνια πίσω πήγα.
Τέλεια, απλά τέλεια και ας ήταν η μόνη μου παρέα το παιδικό αυτό βιβλίο και οι μουσικές. Η ώρα πέρασε και σιγά σιγά άρχισα να κατευθύνομαι προς το πάρκινγκ. Μα τι απίστευτος πανικός είναι αυτός στους δρόμους?? Αποφάσισα ότι ο περιφερειακός δεν ήταν η προτεινόμενη λύση και αποφάσισα να κάνω ένα μικρό κύκλο. Με τη μουσική σχετικά δυνατά, πήρα την παραλιακή, η διάθεση μου ήταν εξαιρετική, είχα τελειώσει τη λίστα με τις δουλειές μου και η ώρα ήταν μόλις πέντε. Μια χαρά. Σε ένα φανάρι που λέτε, και ενώ σιγοτραγουδούσα εύθυμα, ακούω κάποιον να φωνάζει δίπλα μου. Εμένα φωνάζει?? Γυρναώ και βλέπω έναν τύπο από ένα φορτηγάκι μίας εταιρίας με υδραυλικά, αν δεν απατώμαι, να έχει μισοβγεί από το παράθυρο του αυτοκινήτου, να μου χαμογελάει και να φωνάζει «Κοπελιά, ε, κοπελιά να κεράσουμε καφεδάκι?».
Φάουλ πρώτο : Κοπελιά?????????????? Ήμαρτον, τι πιο ....λολ.. από το Κ-Ο-Π-Ε-Λ-Ι-Α!
Φάουλ δεύτερο : Κάτι πιο έξυπνο δε βρήκες να πεις αφού ήθελες να ανοίξουμε κουβέντα με αυτοκίνητα εν κινήσει, βρε παιδί μου???
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου αγαπητοί! Χαμογέλασα ευγενικά, έβγαλα μία κίτρινη κάρτα στον λεγάμενο, έβαλα πρώτη, πάτησα το γκάζι και συνέχισα να τραγουδώ “That’s me in the corner…” των REM.